Pod koniec XX wieku spektakularne odkrycia wysoko w Andach – na szczytach gór w Argentynie i Peru – rzuciły nowe światło na praktyki ofiarne Inków oraz codzienne życie ich społeczności. Dzięki znaleziskom niemal nienaruszonych, naturalnie zmumifikowanych ciał dzieci złożonych w ofierze – m.in. na szczycie Llullaillaco – możliwe stało się przeprowadzenie zaawansowanych analiz laboratoryjnych, które dostarczyły wielu nowych danych o religijności i warunkach życia w Imperium Inkaskim. Badania prowadzone przez międzynarodowy zespół naukowców wykorzystały szereg nowoczesnych metod: od analiz izotopowych, przez genetykę, aż po toksykologię i datowanie.

Izotopy stabilne węgla i azotu dostarczyły informacji o diecie ofiar w ostatnich miesiącach życia. Izotopy strontu i tlenu z zębów i włosów pozwoliły określić pochodzenie dzieci i ich migracje – wiele z nich przebyło setki kilometrów z różnych regionów Imperium Inkaskiego, zanim trafiło na miejsce ofiary. Analizy DNA ujawniły różnorodność genetyczną ofiar, rzucając światło na strukturę populacyjną oraz możliwe pokrewieństwa, natomiast badania mikrobiomu dostarczyły unikalnych danych o zdrowiu i środowisku, w którym żyły. Toksykologiczne ślady konsumpcji liści koki i harminy wskazują, że dzieci były pod wpływem substancji psychoaktywnych – prawdopodobnie w celu złagodzenia stresu. Precyzyjne datowanie krótko żyjących roślin, takich jak nasiona kukurydzy czy liście koki znalezione w grobach, umożliwiło dokładne datowanie rytuału. Wszystkie te dane razem tworzą spójny, wielowarstwowy obraz złożonych rytuałów religijnych Inków i pozwalają odtworzyć zarówno przebieg ceremonii, jak i losy dzieci, które w nich uczestniczyły.

Najnowsze wyniki badań można śledzić w zakładce Publikacje.